Όταν η πλατεία Δημαρχείου δεν «κοιμάται»: Επιστολή κατοίκου Παλαιού Φαλήρου

Με επιστολή του στην εφημερίδα μας, κάτοικος του Παλαιού Φαλήρου κάνει λόγο για συχνή νυχτερινή όχληση, φαινόμενα φασαρίας και αντικοινωνικής συμπεριφοράς, καθώς και για αδυναμία αποκατάστασης της τάξης παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις των κατοίκων προς τις αρμόδιες αρχές.

Σύμφωνα με όσα περιγράφει, το φαινόμενο δεν είναι περιστασιακό αλλά επαναλαμβανόμενο και διαρκεί εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, επηρεάζοντας ουσιαστικά την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των περιοίκων.

Η εφημερίδα μας δημοσιεύει την επιστολή του κατοίκου στο πλαίσιο της καταγραφής προβληματισμών και παραπόνων δημοτών, δίνοντας χώρο στον δημόσιο διάλογο και στην ανάδειξη θεμάτων που απασχολούν την τοπική κοινωνία, με την προσδοκία ότι οι αρμόδιοι φορείς θα λάβουν γνώση και θα εξετάσουν το ζήτημα.

Η επιστολή του κατοίκου

Είμαι τακτικός αναγνώστης της έγκριτης εφημερίδας σας και θα ήθελα ως δημότης Παλαιού Φαλήρου να υποβάλω ένα παράπονο. Έχω την κατοικία μου πολύ κοντά στην πλατεία του Δημαρχείου του Παλαιού Φαλήρου (Τερψιχόρης και Αρτέμιδος) και εδώ και 2 χρόνια, τόσο εγώ όσο και πολλοί άλλοι γείτονες δεν μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι τα βράδια.

Αιτία; Η επί καθημερινής βάσης ολονύκτια «κατάληψη» της πλατείας από ομάδα νεαρών, οι οποίοι φωνάζουν, βρίζουν, παίζουν χαρτιά με χρήματα, τσακώνονται, μεθάνε, κάνουν χρήση ουσιών και ασχημονούν έως πρωΐας. Τους χειμερινούς μήνες που έχουμε κλειστά τα παράθυρα, η κατάσταση είναι απλά υποφερτή, τα καλοκαίρια όμως που έχουμε τα παράθυρα ανοιχτά, η κατάσταση είναι απαράδεκτη. 

Έχουμε εκφράσει τα παράπονα μας στο Δήμο και έχουμε καλέσει κατ' επανάληψη την αστυνομία, η κατάσταση όμως παραμένει η ίδια. 

Αυτά τα παιδιά δεν σέβονται τίποτα. Για αυτά δεν υπάρχει ώρα κοινής ησυχίας. Και εάν κάνεις το λάθος να τα παρακαλέσεις να ηρεμήσουν, βρίσκεις τον μπελά σου. 

Λυπάμαι για την κατάντια της κοινωνίας, για την υποβάθμιση της πλατείας, την υποβάθμιση της ζωής μας και την έλλειψη ασφάλειας που τα τελευταία χρόνια βιώνουμε όλο και πιο έντονα. Γιατί κακά τα ψέματα, κινδυνεύουμε τόσο εμείς, όσο και η περιουσία μας αν προσπαθήσουμε να βρούμε το δίκιο μας. 

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας και αν μπείτε στον κόπο να δημοσιεύσετε το άρθρο μου, πιστεύω ότι θα βρεθούν πολλοί ομοιοπαθείς πολίτες, που ταλαιπωρούνται από παρόμοια  περιστατικά. Κάποτε όμως θα πρέπει να εισακουσθεί και η δική μας φωνή.